Çocuklarda Parmak Emme Alışkanlığı Diş ve Çene Gelişimini Nasıl Etkiler?

Parmak emme alışkanlığı özellikle bebeklik çağında ve erken çocukluk döneminde sıkça görülen bir davranıştır. Çocuklar parmak emerek kendilerini sakinleştirebilirler. Kendilerini güvende hissedebilir veya daha kolay uykuya dalabilirler. Fakat bu parmak emme alışkanlığı normalden uzun sürerse gelişmekte olan dişlerin konumunu ve çene yapısını olumsuz yönde etkileyebilir.

Çocuklarda parmak emme alışkanlığı, üst ön dişlerin öne doğru eğilmesine neden olabilir. Aynı zamanda ön dişler arasında açıklıklar oluşmasına ve üst çene gelişiminin olumsuz etkilenmesine yol açabilir. Fakat bu etkiler her çocukta aynı şekilde görülmez. Parmak emme davranışının ne kadar sürdüğü, gün içerisinde ne sıklıkta tekrarlandığı ve parmağın ağız içerisindeki konumu önem taşır. Adana’da hastalarına hizmet veren Uzman Diş Hekimi Emin Serhat Arıkan çocuklarda parmak emme davranışının diş ve çene gelişimi üzerindeki etkilerini anlattı. 

Çocuklar Neden Parmak Emer?

Parmak emme, bebeklerin doğuştan itibaren gösterdiği emme refleksi ile ilişkili bir alışkanlıktır. Bebeklikte sadece beslenmek için değil aynı zamanda rahatlamak ve kendini yatıştırmak için de parmak emme davranışı gösterebilirler. Çocuklar büyüdükçe bu alışkanlıkta azalmalar görülür. Ama yine de uyku öncesinde veya stresli anlarda parmak emme davranışı görülebilir. Çocuklar kimi zaman bilinçli kimi zamansa farkında olmadan bu alışkanlığı sürdürür. Erken çocukluk döneminde parmak emme kendi başına bir sorun olarak değerlendirilmese de bu alışkanlık azalmıyor ve dişlerin geliştiği süreçte sürekli hale geliyorsa dişler ve çene gelişimi olumsuz etkilenebilir.

Parmak Emme Diş ve Çene Gelişimini Nasıl Etkiler?

Parmak emme alışkanlığı olan çocuklarda emme sırasında parmak ön dişlere, damağa ve çevre dokulara baskı uygular. Bu basıncın uzun süreler boyunca devam etmesi dişlerin konumunu, üst ve alt çene arasındaki kapanış ilişkisini etkileyebilir. Parmak emme davranışının diş ve çene gelişimi üzerindeki muhtemel etkilerini sıralamamız gerekirse:

• Üst ön dişler olması gerekenden konumlarından daha öne doğru eğilebilir.
• Çocuk ağzını kapattığında üst ve alt ön dişler temas etmeyebilir. Bu da ön dişler arasında açıklıklar oluşmasına yol açar.
• Üst çenede darlık meydana gelebilir. Uzun süre parmak emen çocuklarda üst çene kavisinin daralmasına neden olabilir.
• Dişler uyumlu şekilde kapanmayabilir.
• Diş ve kapanış bozuklukları çocuğun konuşma ve ısırma fonksiyonlarına zarar verebilir.

Fakat her parmak emen çocukta bu değişiklikler yaşanmayabilir. Bu gibi durumlarda parmak emme davranışının süresi, sıklığı, şiddeti ve çocuğun gelişim özellikleri birlikte değerlendirilmelidir.

Parmak Emme Alışkanlığı Kaç Yaşına Kadar Normaldir?

Parmak emme alışkanlığı, erken çocukluk evresinde çocuğun gelişim sürecinin doğal bir parçası olabilir. Ancak birçok çocuk 3-4 yaşlarına geldiğinde bu davranışı kendiliğinden bırakır. Yani küçük yaşlarda parmak emen her çocuğun gelecekte diş ve çene gelişimine dair bir problem yaşayacağını söylemek doğru olmaz. Ancak okul öncesi dönemin sonuna kadar halen daha yoğun şekilde bu alışkanlığı sürdüren çocuklarda bazı problemler meydana gelebilir. Ön dişlerde açıklık, dişlerin öne doğru eğilmesi, kapanış bozuklukları gibi durumlar yaşanabilir. Bu gibi hallerde çocuğun diş hekimi ve ortodonti uzmanı tarafından değerlendirilmesi gerekebilir.

Parmak Emme Alışkanlığı Bırakıldığında Dişler Düzelir mi?

Parmak emme davranışı bırakıldığında diş ve çene yapısındaki bazı değişiklikler zaman içerisinde kendiliğinden düzelme gösterebilir. Ancak düzelme olasılığı çocuğun yaşına, bozukluğun türüne ve şiddetine göre farklılık gösterir. Eğer diş konumu değişikliği erkenden fark edilirse ve alışkanlık terk edilirse belli oranda iyileşme görülebilir. Ancak her kapanış bozukluğunun kendiliğinden düzelmesini beklemek hatalı olur.

Daimi dişlerin sürmesinden sonra ön dişlerde bariz bir açıklık ya da üst çenede darlık gibi problemler görülüyorsa ortodontik tedaviye ihtiyaç duyulabilir. Tedavi zamanlaması, tedavide uygulanacak yöntem, çocuğun bireysel gelişimine ve yaşına göre planlanır.

Parmak emme alışkanlığı özellikle bebeklik çağında ve erken çocukluk döneminde sıkça görülen bir davranıştır. Çocuklar parmak emerek kendilerini sakinleştirebilirler. Kendilerini güvende hissedebilir veya daha kolay uykuya dalabilirler. Fakat bu parmak emme alışkanlığı normalden uzun sürerse gelişmekte olan dişlerin konumunu ve çene yapısını olumsuz yönde etkileyebilir.

Çocuklarda parmak emme alışkanlığı, üst ön dişlerin öne doğru eğilmesine neden olabilir. Aynı zamanda ön dişler arasında açıklıklar oluşmasına ve üst çene gelişiminin olumsuz etkilenmesine yol açabilir. Fakat bu etkiler her çocukta aynı şekilde görülmez. Parmak emme davranışının ne kadar sürdüğü, gün içerisinde ne sıklıkta tekrarlandığı ve parmağın ağız içerisindeki konumu önem taşır. Adana’da hastalarına hizmet veren Uzman Diş Hekimi Emin Serhat Arıkan çocuklarda parmak emme davranışının diş ve çene gelişimi üzerindeki etkilerini anlattı. 

Çocuklar Neden Parmak Emer?

Parmak emme, bebeklerin doğuştan itibaren gösterdiği emme refleksi ile ilişkili bir alışkanlıktır. Bebeklikte sadece beslenmek için değil aynı zamanda rahatlamak ve kendini yatıştırmak için de parmak emme davranışı gösterebilirler. Çocuklar büyüdükçe bu alışkanlıkta azalmalar görülür. Ama yine de uyku öncesinde veya stresli anlarda parmak emme davranışı görülebilir. Çocuklar kimi zaman bilinçli kimi zamansa farkında olmadan bu alışkanlığı sürdürür. Erken çocukluk döneminde parmak emme kendi başına bir sorun olarak değerlendirilmese de bu alışkanlık azalmıyor ve dişlerin geliştiği süreçte sürekli hale geliyorsa dişler ve çene gelişimi olumsuz etkilenebilir.

Parmak Emme Diş ve Çene Gelişimini Nasıl Etkiler?

Parmak emme alışkanlığı olan çocuklarda emme sırasında parmak ön dişlere, damağa ve çevre dokulara baskı uygular. Bu basıncın uzun süreler boyunca devam etmesi dişlerin konumunu, üst ve alt çene arasındaki kapanış ilişkisini etkileyebilir. Parmak emme davranışının diş ve çene gelişimi üzerindeki muhtemel etkilerini sıralamamız gerekirse:

• Üst ön dişler olması gerekenden konumlarından daha öne doğru eğilebilir.
• Çocuk ağzını kapattığında üst ve alt ön dişler temas etmeyebilir. Bu da ön dişler arasında açıklıklar oluşmasına yol açar.
• Üst çenede darlık meydana gelebilir. Uzun süre parmak emen çocuklarda üst çene kavisinin daralmasına neden olabilir.
• Dişler uyumlu şekilde kapanmayabilir.
• Diş ve kapanış bozuklukları çocuğun konuşma ve ısırma fonksiyonlarına zarar verebilir.

Fakat her parmak emen çocukta bu değişiklikler yaşanmayabilir. Bu gibi durumlarda parmak emme davranışının süresi, sıklığı, şiddeti ve çocuğun gelişim özellikleri birlikte değerlendirilmelidir.

Parmak Emme Alışkanlığı Kaç Yaşına Kadar Normaldir?

Parmak emme alışkanlığı, erken çocukluk evresinde çocuğun gelişim sürecinin doğal bir parçası olabilir. Ancak birçok çocuk 3-4 yaşlarına geldiğinde bu davranışı kendiliğinden bırakır. Yani küçük yaşlarda parmak emen her çocuğun gelecekte diş ve çene gelişimine dair bir problem yaşayacağını söylemek doğru olmaz. Ancak okul öncesi dönemin sonuna kadar halen daha yoğun şekilde bu alışkanlığı sürdüren çocuklarda bazı problemler meydana gelebilir. Ön dişlerde açıklık, dişlerin öne doğru eğilmesi, kapanış bozuklukları gibi durumlar yaşanabilir. Bu gibi hallerde çocuğun diş hekimi ve ortodonti uzmanı tarafından değerlendirilmesi gerekebilir.

Parmak Emme Alışkanlığı Bırakıldığında Dişler Düzelir mi?

Parmak emme davranışı bırakıldığında diş ve çene yapısındaki bazı değişiklikler zaman içerisinde kendiliğinden düzelme gösterebilir. Ancak düzelme olasılığı çocuğun yaşına, bozukluğun türüne ve şiddetine göre farklılık gösterir. Eğer diş konumu değişikliği erkenden fark edilirse ve alışkanlık terk edilirse belli oranda iyileşme görülebilir. Ancak her kapanış bozukluğunun kendiliğinden düzelmesini beklemek hatalı olur.

Daimi dişlerin sürmesinden sonra ön dişlerde bariz bir açıklık ya da üst çenede darlık gibi problemler görülüyorsa ortodontik tedaviye ihtiyaç duyulabilir. Tedavi zamanlaması, tedavide uygulanacak yöntem, çocuğun bireysel gelişimine ve yaşına göre planlanır.